Żałoba – co powiedzieć i jak pomóc
Nikt nie uczy nas jak być przy osobie, która właśnie doznała potężnej straty. Co powiedzieć, czego nie mówić. Jak “unieść” jej i swoje emocje. W efekcie często zachowujemy się nieporadnie i mówimy głupie rzeczy.
Nikt nie uczy nas jak być przy osobie, która właśnie doznała potężnej straty. Co powiedzieć, czego nie mówić. Jak “unieść” jej i swoje emocje. W efekcie często zachowujemy się nieporadnie i mówimy głupie rzeczy.
Czy bez dziesięciorga przykazań brakowałoby nam kompasu moralnego? Czy ludzie niewierzący są niemoralni? I co mają z tym wszystkim wspólnego małpy, wilki i inne żyjące stadnie zwierzęta?
W jaki sposób kształtuje się nasz stosunek do ludzi, rzeczy i idei? Co ma z tym wspólnego ładna buzia czy powiedzenie czegoś 100 razy?
“Jak nienasycony homo sapiens skazuje świat na zagładę?” W jaki sposób nasz własny układ nagrody wpędza nas dziś w sidełka? Jak różne cudowne sposoby na zrobienie sobie dobrze, paskudzą w grządkę światu i nam samym?
Co sprawia, że nie lubimy swojej pracy? Że niektórzy dłubią w nosie na koszt firmy? Inni podpierniczają zszywki i pod stołem pokazują firmie faka? Co powoduje, że chcemy pracować i sprawia nam to satysfakcję?
Dlaczego warto spowiadać się pamiętniczkowi? Czego można się o sobie dowiedzieć, gdy znajduje się swoje dawne zapiski?
Dlaczego skoro jest nam tak dobrze, to czasem jest nam tak źle? Dlaczego szczęście trwa tak krótko i jak sprawić by było go w życiu więcej?
W jaki sposób błędy i zniekształcenia w rozumowaniu utwierdzają nas w przekonaniu, że mamy rację, nawet gdy się mylimy?
Dlaczego mózg dostaje "cukierki" za lekki gniew i frustrację? Co mają z tym wspólnego media społecznościowe i irytujące wieści, którymi rozkoszujemy się jak ciepłymi pączuszkami? No i co nam to robi w plecki i brzuszki?
“Najważniejszym reliktem człowieka pierwotnego jest współczesny mózg” – ten cytat Stevena Pinkera otwiera książkę “Wyloguj swój mózg”. Po jej przeczytaniu...